نقد فیلم L.A. Confidential – محرمانه لس آنجلس

«محرمانه لس آنجلس» ساخته‌ای پر رمز و راز و محشر است که توئیست‌هایی کم‌مانند را نشان‌تان می‌دهد

این ایام کمتر می‌شود فیلمی را پیدا کرد که در ژانری شناخته‌شده آفریده و اکران شود و در عین داشتن هویتی مخصوصا، تمام خصوصیت‌های لازم برای مبدل شدن به فیلمی لایق احترام در آن سبک مخصوصا سینمایی را نیز یدک بکشد. فیلمی که در عین رعایت کهن‌الگوها، قصه‌سرایی نو و به روز شده‌ای را تقدیم مخاطب خویش کند و قبل از شکستن چند قانون مهم سینمایی برای دست‌یابی به فرمی مخصوصا، در ابتدا آن قانون‌ها را به خوبی بلد باشد. چون چنین آثاری، همان ساخته‌هایی از جهان هنر هفتم هستند که هم احترام قدیمی‌ترها را به دست می‌آورند و هم توانایی جذب مخاطبان عام، به یک ژانر پراهمیت و لایق احترام را دارند. نتیجه هم این است که بعد از اکران‌شان می‌بینید هم عمری طولانی در مکان فیلم‌های لایق تماشا داشته‌اند، هم منتقدین را شدیدا جذب لحظات‌شان کرده‌اند و هم بینندگان فراوانی را به عمق لحظات فراموش‌ناشدنی‌شان فرو برده‌اند. بسیار عالی، بگذارید قبل از هر چیز بگویم که «محرمانه لس‌آنجلس» (L.A. Confidential) یکی از همین فیلم‌ها است. یکی از همین آثاری که توانسته با گرفتن امتیاز نود و نه سایت راتن‌تومیتوز، مکان ابدی‌اش در قلب منتقدین حرفه‌ای سینما را نشان همگان دهد و به گونه ای مداوم، توجه سینماروهای جدید‌کار را نیز به خودش جلب می‌کند. یک ساخته‌ی پر رمز و راز محشر که توئیست‌هایی کم‌مانند را نشان‌تان می‌دهد و در تمامی لحظات، اجازه‌ی خسته شدن را از بینندگانش دریغ می‌کند.

L.A. Confidential

L.A. Confidential به طرز هوشمندانه‌ای، قصه‌اش را در شکل دقایقی حساب‌شده و با سرعتی واضح تقدیم بینندگان می‌کند. در تمام طول فیلم، شما با روایتی مواجه می‌شوید که ثانیه به ثانیه سرعتش گسترش می‌یابد و بدین جهت، در هر لحظه بیش از قبل جذب‌تان می‌کند. فیلمی که یک جریان واقعا رازآلود و جنایی را بر پرده‌ی تصویر برده و در بهره برداری از چرخش‌های داستانی آن‌قدر ماهر است که یقینا باید در این مسئله مخصوصا، تحت نام یکی از برترین کلاس درس‌های سینمایی شناخته شود. چرخش‌های داستانی فیلم، نه فقط رخدادهایی قابل پیش‌بینی نیستند، حتی فارغ از دیوانه‌وار بودن‌شان و اثری که در جلب کردن تمام توجه‌تان به اثر دارند، شدیدا در جریان نیز تاثیر می‌گذارند. منظورم این است که در «محرمانه لس‌آنجلس»، شما با ساخته‌ای مواجه نمی‌شوید که در آن از عنصر های گوناگون سینمایی برای ایجاد جذابیت‌های کوتاه‌مدت استفاده شده باشد و مثلا وقتی می‌گویم در طول فیلم شما با چرخش‌های داستانی مهمی سر و کار خواهید داشت، منظورم این است که تمام دقایق قبل از آن توئیست‌ها برای گسترش شدت اثرگذاری آن‌ها ایجاد شده‌اند. این یعنی فیلم از جریان‌گویی منظم و دقیقی سود برده که خصوصیت‌هایش هویتش را تشکیل می‌دهند و از آن جدا نیستند. خصوصیت‌هایی که طیف وسیعی از شخصیت‌پردازی مثال‌زدنی کاراکترهای جریان تا درگیر کردن بیشتر و بیشتر مخاطب با قصه تا تازه ترین ثانیه‌ها را پوشش می‌دهد.

Batman-V-Superman-Unused-Superman-poster

کاراکترهای فیلم، قهرمانانی خاکستری، پر عیب و اشکال، خشن، شدیدا واقع‌گرایانه و به دور از هرگونه خصوصیت کلیشه‌ای قهرمان‌های جریان‌هایی این‌گونه هستند. ستوان‌ها و کارآگاه‌هایی که در مقابل امیال لحظه‌ای‌شان هیچ مقاومتی ندارند و آن‌قدر نقص و ضعف شخصیتی را یدک می‌کشند که صدا کردن‌شان با لفظ قهرمان ناممکن است. این وسط، تقابل تفکرات همین شخصیت‌های نه‌چندان فرضیه‌آل و پیچ خوردن جریان تک‌تک این مردم به گونه ای نامستقیم با یکدیگر و در آخر رسیدن‌شان به مقاصدی یکتا، همان چیزی است که قصه‌گویی فیلم را شکل داده است. آدم‌های فیلم، بر سر منافع‌شان مبدل به صمیمی‌ترین دوست‌ها می‌شوند و توانایی فیلم‌ساز در برقرار کردن یک تماس قوی و موثر مابین آن‌ها، انکارناپذیر است. همه‌چیز می‌تواند در یک لحظه تغییر کند و اصولا فاش شدن حقایق، اثرگذاری بسیار شدیدی روی تک به تک کاراکترهای درگیر با یک مسئله و احساسات‌شان درمقایسه با یکدیگر دارد. با اینحال آن‌چه که مهم است چیزی نیست جز آن که این اثرگذاری‌ها به باورپذیرترین و زیباترین حالت ممکن به تصویر کشیده شده‌اند و امکان ندارد در زمان تماشای فیلم با دقایقی مواجه شوید که در آن‌ها تغییر جنس روابط مردم حاضر در جریان بعد از یک رخداد، برای‌تان جلوه‌ای غیرمنطقی داشته باشد. از طرف دیگر، کاراکترها هم غالبا به باعث عدم سود‌برداری از یک تاریخچه‌ی مفصل و نالازم، به سادگی به وسیله استایل‌شان به مخاطب عرضه می‌شوند و توانایی شناسانده‌شدن تحت نام نمادهایی از شخصیت‌هایی آشنا در هر جامعه‌ی انسانی‌ای را نیز پیدا می‌کنند. این‌ها را همچنین‌ی داده‌های به درد بخور فیلم‌ساز که به گونه ای دقیق و گزینش‌شده بعضا از راه می‌رسند و درک‌تان از یک شخصیت را به میزان ضروری گسترش می‌دهند کنید، تا بفهمید چرا L.A. Confidential در شخصیت‌پردازی نقصی ندارد. در فیلم، بیش از جملات، این کنش‌ها هستند که شخصیت را تعریف می‌کنند و به همین باعث در طول آن شخصیت‌پردازی و جریان‌گویی هرگز مبدل به دو عنصر جدا از هم نشده و تماما موازی با یکدیگر، پیش‌روی می‌کنند. اگر قرار بر نشان دادن عدم توانایی یک کاراکتر در کنترل هیجانات احساسی‌اش باشد، بعد از مدت‌ها به تصویر کشیدن ایشان در شکل به نظر آسیب‌ناپذیرش، ناگهان با یک سکانس مواجه می‌شوید که بصورت رسمی این تصویر خودساخته و مسخره را از بین می‌برد و اگر برنامه ریزی شده است حقه‌زدن یک پلیس به همکارانش برای برآورده کردن خواسته‌ی احساسی‌اش را ببینیم، فیلم‌ساز در چند ثانیه‌ی بدون دیالوگ، آن را بهترین شکل نشان‌تان می‌دهد.

فیلم L.A.Confidental

در تمام طول فیلم، شما با روایتی مواجه می‌شوید که ثانیه به ثانیه سرعتش گسترش می‌یابد و بدین جهت، در هر لحظه بیش از قبل جذب‌تان می‌کند

اجراهای حاضر در اثر، یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت آن هستند و همراه با واقع‌گرایی قدرتمندانه‌ی جریان، دلیل می‌شوند که در هر لحظه‌ی فیلم، مخاطب توانایی رویارویی و مواجهه با کاراکترهایی قابل پذیرش و لایق باور را داشته باشد. از کوین اسپیسی که در فیلم به بهترین حالت ممکن نقش یک پلیس آب زیرکاه سودجو، دوست‌داشتنی و بی‌آزار را بازی کرده بگیرید و برسید به راسل کرو که یکی از اساسی ترین نقش‌های فیلم را برعهده دارد و تصویری تمام‌قد از پلیسی جوان، زجرکشیده و با عقایدی مخصوصا را ترسیم می‌کند. هر دوی این‌ها، همراه با گای پیرس که به موقعش خوب روی اعصاب‌تان می‌رود و به موقعش خوب شما را جذب خصوصیت های مثبت کاراکترش می‌کند و به نقش‌آفرینی پیچیده‌ترین و چند لایه‌ترین انسان فیلم پرداخته، بار فراوانی از قدرت قصه‌گویی اثر را به دوش می‌کشند. با این وجود این وسط از کیم باسینگر و بازی لایق تحسینش در شکل زنی تنها که به باعث کثیفی جامعه‌ی اطرافش حدودا هویت خود را فراموش کرده و انگار از احساسات حقیقی آدم‌ها تهی شده هم نمی‌توان گذاشت که انصافا در عرضه‌ی پرتره‌ای پیچیده از کاراکتری مهم، عملکردی مثال‌زدنی دارد.

L.A. Confidential

در فیلم، بیش از جملات، این کنش‌ها هستند که شخصیت را تعریف می‌کنند

فارغ از تمامی این‌ها، یکی از آن نکات مهمی که رعایت شدن‌شان دلیل رسیدن L.A. Confidential به چنین جایگاهی شده، واقع‌گرایی محضی است که در طول فیلم جریان یافته است. راستش را بخواهید، این جریان در نقاطی گوناگون انقدر لحظه‌هایی مهیج کننده برای مخاطبان ایجاد کرده و پتانسیل مبدل شدن به یک اثر عامه‌پسند تمام‌عیار را داشته که اگر تولیدکنندگان به هویت ارزشمند سینمایی‌اش ارزش نمی‌دادند، خیلی راحت می‌موفق شد به فیلمی سطح پایین‌تر و عامه‌پسندانه‌تر مبدل شود. چون در طول دقایق فیلم، شما آرام‌آرام به عمق جریان پیچیده، پلیسی و پر رمز و رازی فرو می‌روید که خیلی راحت می‌موفق شد با پایین پرسش بردن منطق قصه‌گویی‌اش در عده ای لحظات، حس و حالی هیجان‌محورتر از وضع حال حاضر را تقدیم‌تان کند. با اینحال به جای آن، شما اکنون بعد از نزدیک به بیست سال هنوز توانایی تماشای ساخته‌ای را دارید که رعایت قانون های جریان‌گویی‌اش آن‌قدر برای نویسندگان و کارگردان آن مهم بوده که هرگز، واقع‌گرایی از لحظاتش بیرون نرفته است.

قصه‌ی فیلم، آن سگنینی ضروری برای روایتی ماندگار را یدک می‌کشد و به قدری روی کاغذ پیچیده است که حس می‌کنم نمی‌توانم آن را در چند جمله شرح دهم. ولی باید گفت، همین قصه‌ی پیچیده وقتی وارد جهان‌بینی تصویری فیلم‌ساز شده، آزمایش تصویری ویژه ای را پدید آورده که بدون هیچ مشکلی، روایتی جذاب را تحویل‌مان می‌دهد. روایتی که پرداختن به جزئیات در آن بیداد می‌کند و هر نقطه از آن، به مانند تکه‌ای از یک پازل بزرگ با دیگر نقاط فیلم تطابق دارد. پس تعجب نکنید اگر در طول تماشای فیلم حس نزدیک شدن به یک شاهکار را داشتید چون «محرمانه لس‌آنجلس»، واقعا موارد فراوانی از آن‌چه که فیلم‌های تماما بی‌نقص سینما درون خود جای داده‌اند را در تمامی ثانیه‌ها، بهمراه دارد.

L.A. Confidential

راجر ایبرت در سال ۲۰۰۸ صراحتا گفته است که L.A. Confidential، برترین فیلم در بیست و پنج سال واپسین است که تصویری از لس‌آنجلس امروز را نشان‌مان می‌دهد. فیلمی که در نگاه ایشان حتی بالاتر از Boogie Nights ساخته‌ی کارگردان شهیر سینما یعنی پل توماس اندرسون و Jackie Brown اثر کوئنتین تارنتینو قرار می‌گیرد و وی به آن نمره‌ی کامل را اعطا کرده است. چیزی که با استناد به هویت ارزشمند فیلم و قصه‌گویی لایق ستایش آن، بطور کلی منطقی به ذهن خطور میکند. در «محرمانه لس‌آنجلس»، شما هرگز با لحظه‌ای بی‌معنی مواجه نمی‌شوید و در عوض این، مقابل اثر هنرمندانه‌ای قرار می‌گیرید که در آن پشت برخورد هر مشت و شلیک هر گلوله‌ای، منطق و دنیایی جریان‌گویی می باشد. کاراکترهای فیلم، همان‌گونه که پیش‌تر نیز گفتم محشر هستند و در درخشش بازیگران هم که غیر قابل انکار است. این وسط، کارگردانی محشر فیلم و توجه زیبای فیلم‌ساز به حفظ پیوستگی تک‌تک عنصر های اثرش را هم بیاد داشته باشید که بصورت رسمی، «محرمانه لس‌آنجلس» را در شکل اثری فوق‌العاده تقدیم‌تان می‌کنند. اثری که یکی از بهترین فیلم‌های کارآگاهی زندگی‌ام است و بیش از هر چیز من را به خاطر یکی از صحبت‌های مهم آرون سورکین یا همان فیلم‌نامه‌نویس خارق‌العاده‌ای که Moneyball را نوشته می‌اندازد. سورکین بیان می کند اساسی ترین و اساسی ترین و اساسی ترین عنصر موثر در مبدل شدن یک فیلم‌نامه به اثری ارزشمند، به این مرتبط می‌شود که کاراکترها «انگیزه»‌هایی لایق احترام و «مانع»‌هایی شدیدا دشوار داشته باشند. یعنی همان چیزهایی که در ثانیه به ثانیه‌ی L.A. Confidential، می‌توان حضورشان را احساس کرد. همان چیزهایی که دلیل می‌شوند در هیچ لحظه‌ای توانایی دل کندن از روایت فیلم در زمان تماشای آن را نداشته باشیم.

برای تماشای آنلاین فیلم L.A. Confidential به وب‌سایت نماوا مراجعه کنید

دسته‌بندی‌ها: نقد فیلم سریال

برچسب‌ها:

دیدگاه خود را ارسال کنید

آدرس ایمیل شما در هیچ‌جا منتشر نخواهد شد.